我是大帝哥

Er is zo'n persoonlijkheid: als ze zich niet goed voelen, laten ze het niet zien. Als ze blij zijn, laten ze het ook niet zien. Als ze boos zijn, laten ze het nog steeds niet zien. Als ze somber zijn, vertellen ze het je ook niet. En dan trekken ze stilletjes punten van je af in hun hart, totdat ze je helemaal hebben afgeschreven. ​​​

Iedereen moet moedig zijn om te kiezen, alles is de beste regeling. Omdat mensen in elke fase alleen op basis van hun huidige kennis de beste beslissing kunnen nemen die ze kunnen. Het feit dat je later spijt hebt, betekent niet dat je destijds de verkeerde keuze hebt gemaakt, maar dat je kennis is gegroeid. Die keuzes die slecht lijken, herinneren ons vaak eraan wat we moeten leren en veranderen. Mensen groeien echt door herhaaldelijk ervaringen op te doen, fouten te maken en deze te corrigeren. Veel dingen die je op dit moment pijn doen, zullen op de lange termijn in je leven juist kansen worden om jezelf te overtreffen en je kennis te vergroten.

Er zijn eigenlijk maar twee soorten mensen met wie het echt de moeite waard is om diepgaand te praten. De ene soort mensen kan je begrip voortdurend verbreden. Met hen praten is niet zomaar tijd verdrijven, maar het is een uitwisseling van perspectieven en het vernieuwen van je inzichten. Eén gesprek kan je een wereld laten zien die je eerder niet zag. De andere soort mensen zorgt ervoor dat je je volledig kunt ontspannen en je verdediging kunt laten vallen. Bij hen hoef je niet op je hoede te zijn, niet te wegen, en niet bang te zijn om verkeerd begrepen te worden. Je bent net als een kind: natuurlijk, ontspannen, zelfs kwetsbaar, en die oprechte openheid is op zichzelf al helend. Verder is veel sociale interactie vaak gewoon emotionele uitputting. Er wordt veel gepraat, maar het hart wordt steeds leger.

Waarom komen herseninfarcten en hersenbloedingen, dit soort cerebrovasculaire aandoeningen, in China zo vaak voor? Op het eerste gezicht lijkt het te maken te hebben met dieet, roken en hoge bloeddruk, maar dieper ligt het eigenlijk aan de sociale structuur, het institutionele klimaat en langdurige culturele opvattingen die samen dit resultaat vormen. Veel mensen leven hun hele leven in een staat van hoge druk, interne competitie en gebrek aan veiligheid: lange werktijden, felle concurrentie, een inkomensniveau dat niet in verhouding staat tot de inspanning, en de tijd die echt voor zichzelf is om te rusten, te sporten en emotioneel te herstellen wordt steeds verder ingeperkt. Onder langdurige angst en vermoeidheid zoekt het lichaam instinctief naar de goedkoopste en gemakkelijkst verkrijgbare "compensatie": vette en zoute voeding, roken, alcohol, overeten na een nachtje doorhalen, kortstondig vermaak na lang zitten, het stimuleren van de mond en maag om geestelijke leegte en druk in het dagelijks leven te bestrijden. Maar het probleem is dat deze sociale omgeving enerzijds druk creëert, maar anderzijds een echt effectief gezondheidsondersteuningssysteem mist. Veel arbeiders in lagere lagen hebben geen stabiel bewustzijn of mogelijkheden voor gezondheidsbeheer, en missen ook langdurige bewegingsruimte, voedingseducatie en kanalen voor het ontlasten van psychische druk. Het medische systeem is meer gericht op marktgerichte "ziektebehandeling" dan op "preventie", waardoor veel mensen pas voor het eerst met gezondheidsproblemen in aanraking komen als hun bloeddruk uit de hand loopt of hun bloedvaten verstopt raken. Tegelijkertijd verergeren sommige generatieculturen het risico continu. De vorige generatie heeft materiële schaarste meegemaakt en ziet "veel vlees en vis eten", "vet eten" en "vol eten" als een teken van levensverbetering; veel mannelijke culturen beschouwen roken en drinken als een onderdeel van sociale omgang, vriendschap en identiteitsbevestiging, alsof je zonder je lichaam te overbelasten niet echt in de samenleving past. Bovendien, met de traditionele opvatting die het "verduren" en "doorzetten" prijst, zullen veel mensen zelfs bij langdurige hoofdpijn, slapeloosheid en abnormale bloeddruk denken "ik houd het wel vol", totdat ze op een dag plotseling instorten. Zo zie je dat herseninfarcten en hersenbloedingen nooit alleen medische problemen zijn; het is in wezen een sociaal probleem: een langdurige omgeving van hoge druk, gebrek aan ontspanning en een gezonde cultuur duwt het lichaam steeds verder richting overbelasting; en wanneer het systeem deze overbelasting toestaat en de cultuur deze overbelasting blijft rechtvaardigen, ontploffen de bloedvaten uiteindelijk slechts als een uiting van de hele levensstijl.

Sommige waarheden begrijpen veel mensen pas na een heel leven. Ten eerste, als je je eigen leven niet opbouwt, zul je altijd anderen helpen hun leven te voltooien. Ten tweede, emotionele controle is iemands sterkste vaardigheid. Als een onaardig woord of een slechte boodschap je humeur de hele dag kan verpesten, dan ben je te gemakkelijk te manipuleren door anderen. Ten derde, als je niet bereid bent je leven te ruilen met iemand anders, accepteer dan niet lichtvaardig zijn advies. Ten vierde, de persoon die het hardst praat in een kamer is vaak degene die vanbinnen het zwakst is. Ten vijfde, je hebt geen ingewikkelde ochtendrituelen nodig, noch dure efficiëntietools; wat je echt moet aanpakken, is het probleem waar je steeds voor wegloopt. Tot slot, zelfvertrouwen komt nooit voort uit alleen maar denken, maar wordt opgebouwd door het keer op keer te doen en zo bewijs te verzamelen.

De echt bekwame mensen zijn vaak stil. Net als muggen, die niet zoemen als ze echt bloed zuigen, omdat ze zichzelf niet willen blootstellen; ze maken alleen veel geluid als ze geen bloed kunnen krijgen en ongeduldig en angstig zijn. Zo is het ook met de menselijke natuur: degenen die echt voordeel behalen, zijn meestal bescheiden en stil, en werken in stilte; juist degenen die voortdurend luidruchtig zijn en zich haastig willen bewijzen, laten vaak zien dat ze het resultaat nog niet echt hebben bereikt. Want hoe meer je iets mist, hoe harder je erom schreeuwt; de echte jager nadert de wereld altijd fluisterend.

Een controversiële uitspraak: Eieren zijn het meest egalitaire voedsel ter wereld. Of je nu de armste of de rijkste bent, het beste voedingsmiddel dat je kunt eten, is een ei. ​​​

In de toekomst zal er een steeds duidelijkere trend ontstaan: veel echt bekwame mensen in verticale sectoren zullen niet langer veel tijd besteden aan verpakking, marketing en optreden, maar zich langdurig richten op hun eigen vakgebied. Want naarmate informatie steeds overvloediger wordt, wordt "echte bekwaamheid" juist schaars. Waardevolle mensen zullen uiteindelijk als goud door de markt, de industrie en degenen die het echt begrijpen, beetje bij beetje worden ontdekt. ​​​

Het leven van een mens is, om eerlijk te zijn, gewoon een proces; je leeft en wordt oud, je bent goed en dan ben je er niet meer. Niets behoort echt toe aan jou, alleen elk moment dat je leeft, is van jou.

In dit tijdperk is het gemakkelijkst om bedrogen te worden door te denken dat het kiezen van de juiste studie gelijkstaat aan het kiezen van het juiste leven. De waarheid is eigenlijk: een studie is grotendeels nutteloos, universiteiten verliezen aan waarde, en stabiele paden verdwijnen. Als je nog steeds worstelt met de vraag "wat is een stabiele studie", dan gebruik je in wezen een industriële tijdperk-kaart om de toekomst te vinden, en je zult zeker verdwalen. Wat echt bepaalt of je het goed kunt maken, is nooit wat je hebt gestudeerd, maar of je deze dingen hebt: het vermogen om continu te leren, het vermogen om echte problemen op te lossen, de moed om te proberen en te veranderen, en een lichaam en geest die niet instorten. Zonder deze dingen is zelfs de beste studie slechts een overstap naar een nettere lopende band; met deze dingen kun je overal overleven, en zelfs goed leven.